Taranek Feliks, w zakonie Franciszek Marian (1915–1982), prowincjał Braci Szkolnych w Polsce.
Ur. 1 VI w Dworszowicach Kościelnych (pow. noworadomski), w rodzinie chłopskiej, był jednym z siedmiorga dzieci Kacpra i Franciszki z domu Rodek.
Po ukończeniu szkoły powszechnej w Dworszowicach Kościelnych T. wstąpił 2 IX 1931 do Zgromadzenia Braci Szkół Chrześcijańskich (Bracia Szkolni) w Częstochowie; w czasie obłóczyn 14 XII t.r. otrzymał imiona Franciszek Marian. Dn. 11 VI 1933 złożył pierwszą profesję. W Częstochowie pracował jako ogrodnik, pomagał przy nowicjacie, a potem był wychowawcą w Marianum; krótko był też wychowawcą w domu dziecka w Liskowie (pow. nieświeski). W czerwcu 1938 zdał w Krakowie tzw. małą maturę. Podczas okupacji niemieckiej był od grudnia 1939 w Częstochowie ekonomem w Marianum, a od listopada 1941 również wychowawcą i zastępcą dyrektora w domu dziecka. Dn. 14 XI 1943 złożył śluby wieczyste i od marca 1944 był dyrektorem (przełożonym) częstochowskiego domu zakonnego. Zdał wtedy maturę i na tajnych kompletach rozpoczął studia pedagogiczne i polonistyczne.
Po zakończeniu wojny T. został w lipcu 1945 ekonomem, nauczycielem i kierownikiem szkoły w nowopowstającej placówce dla sierot w Dusznikach Zdroju (tzw. Orlęta). Od 31 X t.r. kontynuował studia pedagogiczne na Wydz. Human. Uniw. Łódz. Od lipca 1947 był dyrektorem domu zakonnego w Dusznikach Zdroju. Po jego likwidacji w marcu 1949 przez władze państw. wrócił do Częstochowy, gdzie pracował jako ekonom i ogrodnik. Dn. 21 XII 1950 uzyskał na Uniw. Łódz. magisterium z filozofii w zakresie pedagogiki na podstawie pracy Sylwetki nauczycieli w literaturze pięknej i analiza ich postaw z punktu widzenia walki o oświatę ludu, której promotorem był Wiktor Szczerba (dyplom wydany w styczniu 1952). W r. 1950 przeniósł się T. do Lublina, gdzie organizował dom zakonny i 1 X 1952 podjął studia stacjonarne w sekcji filologii klasycznej na Wydz. Nauk Human. KUL. Dn. 30 IX 1956 ukończył studia, a 22 II 1958 uzyskał magisterium na podstawie rozprawy napisanej pod kierunkiem Janiny Pliszczyńskiej Ród i rodzina w Odysei. Równocześnie był wychowawcą i nauczycielem w Niższym Seminarium Duchownym w Lublinie (tzw. Biskupiak) oraz przełożonym tamtejszej wspólnoty zakonnej. Utrzymywał placówkę m.in. z hodowli szczurów do celów badawczych. W r. 1962 wrócił do Częstochowy i został dyrektorem domu zakonnego oraz nauczycielem łaciny w Niższym Seminarium Duchownym i Inst. Teologicznym; był też ogrodnikiem i uczył braci języków francuskiego i niemieckiego. Inwigilowany przez SB, spotykał się wielokrotnie z odmową wydania paszportu. W r. 1966 został ukarany grzywną za brak ksiąg przychodów i rozchodów oraz księgi inwentarzowej. W sierpniu 1968 został wicedyrektorem nowicjatu oraz ekonomem prow. polskiej Braci Szkolnych; od sierpnia 1971 był mistrzem nowicjatu.
Dn. 8 VI 1973 został T. wizytatorem (prowincjałem) prow. polskiej i przeniósł się do Lublina. Powołał cztery nowe domy w: Sopocie (1973), Częstochowie (1975), Zawadzkiem (1976) i Łodzi (1981). Zgromadzenie w tym czasie skupiło się na katechizacji parafialnej i pracy z dziećmi specjalnej troski. Po rozpoczęciu 25 VI 1976 kolejnej kadencji, od sierpnia do września t.r., przebywał T. we Francji i Włoszech. Wrócił do częstochowskiego Marianum i był do r. 1978 dodatkowo mistrzem nowicjatu. W r. 1977 przeprowadził pierwszą w dziejach prow. polskiej kapitułę i zebranie braci dyrektorów. Wdrażał wytyczne soborowe odnośnie odnowy życia zakonnego, a w r. 1978 uczestniczył w II Synodzie Diecezjalnym w Częstochowie. Podczas pielgrzymki papieża Jana Pawła II w czerwcu 1979 został przez niego przyjęty na Jasnej Górze. Mianowany 16 I 1980 (formalnie od 1 VI 1979) prowincjałem po raz trzeci, doprowadził w r. 1980 do wydawania wewnętrznego biuletynu prowincji „Signum Fidei” i zorganizował w Polsce obchody 300-lecia powstania zgromadzenia. W r. 1981 skierował braci z prow. polskiej na misje do Kamerunu. Od 30 IV do 6 VII t.r. uczestniczył w Rzymie w kongresie wizytatorów zgromadzenia, a w drodze powrotnej odwiedził wspólnoty braci we Francji i Monako, przeprowadzając kwestę na budowę nowego domu w Częstochowie. W listopadzie uczestniczył w spotkaniu wizytatorów europejskich w Wiedniu, po czym 21 XI w Rzymie spotkał się ponownie z papieżem. Po zakończeniu kadencji, został w sierpniu 1982 mistrzem nowicjatu oraz dyrektorem wspólnoty przy ul. Pułaskiego w Częstochowie. T. był autorem zbioru konferencji (rozważań) ascetycznych dla współbraci. Zmarł 15 XII 1982 w Częstochowie, został pochowany 18 XII w grobowcu zakonnym na cmentarzu św. Rocha. Pogrzebowi przewodniczył pomocniczy bp częstochowski Tadeusz Szwagrzyk.
W r. 1983 w nowym budynku domu Braci Szkolnych przy ul. Pułaskiego w Częstochowie wmurowano poświęconą T-owi tablicę pamiątkową. Dn. 7 X 2011 Stolica Apostolska udzieliła pozwolenia na rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego T-a.
Cmentarz św. Rocha w Częstochowie. Przewodnik biograficzny, Częstochowa 2012; Turowski G., Leksykon polskich świętych, błogosławionych i Sług Bożych, Kr. 2015; – Grządzielski Z., Pietrzykowski J., Polentumsträger. Dzieje nauczycieli na ziemi częstochowskiej 1939–1945, Częstochowa 1988 s. 214; – „Nasz Dzien.” 2014 nr 152 s. 18; „Niedziela” 2004 nr 37 s. V (edycja lubelska, fot.), 2011 nr 36 s. 20; „Zesz. Nauk. KUL” 1959 nr 1 s. 168; – Informacje Agnieszki Mikołajczyk-Jarno z Arch. Uniw. Łódz. i Marka Pawelca, dyrektora Arch. Uniw. KUL (na podstawie akt studenckich T-a, sygn. H 14361); – Internet: http://franciszektaranek.pl (fot.).
Marek M. Urbaniak